آمد بهار ...

عیدی پر از نوید و سالی پر از امید برایتان آرزو دارم.

خواستم شعری بگذارم، تفألی به حضرت حافظ زدم ، چنین آمد:

رسید مژده که آمد بهار و سبزه دمید
وظیفه گر برسد مصرفش گل است و نبید

به یاد آن شعر جناب سایه افتادم که متأثر از این شعر سروده شده:

نه لب گشایدم از گل نه دل کشد به نبید
چه بی نشاط بهاری که بی رخ تو دمید

اعتذار

رشته تسبیح اگر بگسست معذورم بدار     دستم اندر دامن ساقی سیمین ساق بود

متاسفانه مدتی است که اشتغالات متعددم مجال این را نداده که به نظرات دوستان پاسخ بدم. گلایه های دوستان بالاگرفته و هر کدام به نوعی زبان گله و کنایه گشوده اند. در این مدت ۲۰ کامنت و ۱۰ ایمیل آمده که نتوانستم به آنها پاسخ داده و وظیفه خودم در قبال دوستان را به جا آورم.

واقعیت این است که به قدری درگیر کارهای متعدد هستم که عملا مجالی نمانده که به اینترنت سری بزنم. سه مقاله علمی پژوهشی که باید تا عید آماده کنم، دو همایشی که در هفته های آینده برگزار می شود و دبیری علمی اش بر عهده ام است، حل مشکلات برخی دوستان، تدریس، مطالعه، نقص فنی کامپیوتر خانگی، انجام دهها کاری که برای بعد از دفاع از پایان نامه گذاشته بودم و ... حتی فرصت رسیدگی به اولیات زندگی را از من ربوده است.

البته به قول علامه حسن زاده (نقل به مضمون): الهی شکرت که کتاب، حجابم شد و نه مال. شکرت که گرفتاری هایم علمی است و نه دنیایی.

امیدوارم به زودی این مسائل مرتفع گردد و بتوانم مانند گذشته در خدمت دوستان باشم. گویا برخی دوستان کار فوری داشتند. بنده شماره تلفن منزل را در زیر نویس و نیز در پروفایل خود (در سمت راست وبلاگ) قرار دادم و از ساعت ۱۰ الی ۱۰.۵ شب در خدمت سروران هستم.

ارادت همچنان باقی است.