آه! ادیب الممالک فراهانی کجایی تا دوباره بسرایی:
بیچاره آن کسی که گرفتار عقل شد خوش آن کسی که کره خر آمد الاغ رفت
روزی دوستی ثابت العقیده ، سلیم النفس ، قوی الاعتقاد و صحیح الرای که مثل بسیاری دوستان دیگر تاب هرزه درانی های مرا نداشت، توبیخا به من گفت: "چرا هیچ وقت عقیده ثابتی نداری و افکارت اینقدر متزلزل است و هر بار که تو را می بینم عقیده و افکارت نسبتبه دفعه پیش اینقدر تغییر کرده؟" و ادامه داد: "این هرمنوتیک هم که جوابش را چند قرن پیش در اروپا داده اند و علمای خودمان هم که در ردش کتاب نوشته اند. چرا ولش نمی کنی؟"
نخواستم ناراحت شود لذا در دلم گفتم: "بله، وقتی بنده هر هفته به اندازه ۶ ماه جنابعالی مطالعه می کنم حق دارم که که هر ماه به اندازه ۲ سال شما تغییر کنم. مرد حساب! چند شب شده که دغدغه های فکری و سوالات بنیادین هستی شناسانه و دین محورانه ات تا صبح بی خوابت کند؟ تو جرات دوباره اندیشی در مجزومات اعتقادی ات را نداری و من تمام هویت و هستی خودم را در معرض باز اندیشی و تولدی دوباره در پرتو افکار و اندیشه هایی رشد یافته تر از آنچه هر زمان داشته ام قرار داده ام. پس حق داری که خودت را ثابت العقیده و مرا متزلزل و سست فکر بنامی.
خدا را شکر که هنوز شوکران مجدد بودن را بر افیون مجمد متجددنما بودن ترجیح می دهم.
گفتی که شعر سایه دگر رنگ غم گرفت آری سیاه جاه صد ماتم است این
چقدر راحت بودم اگر مانند آن استاد بی بدیل !!! و نابغه دهر!!! و سلاله عصر!!! که پس از مورخ، مفسر، متکلم، ادیب، اصولی، فیلسوف، ... و اخیرا فقیه عالی قدر شدن، به قول کشتی گیرها کنده هرمنوتیک را بالا می کشیدم و تمام مکاتب هرمنوتیکی را سر و ته یکی می کردم و به زعم خودم شلایرماخر و دیلتای و کلادنیوس و درویزن و هوسرل و هایدگر و گادامر و هرش و بتی و بولتمان و ... همه و همه را در ۸۰ صفحه ضربه فنی می کردم .
افسوس که هنوز حماقتم به این درجه نرسیده پس به این دوست گرامی می گویم: "برو با این حدیث کذب خوش باش که:"اکثر اصحاب الجنه هم البله"
و به قول آن عارف فرزانه:
ما را رها کنید در این رنج بی حساب با قلب پاره پاره و با سینه کباب