هرمنوتيك و علوم ديگر به دنبال چيستي فهم و حصول فهميدن اند و تنها متعلق فهم درآنها متغير است. آنچه ذهنم را روز به روز بيشتر درگير خودش مي كند اين است كه: "چرا بايد به دنبال فهم بود؟ بفهميم كه چي؟ واقعا چه فرق ماهوي بين "الذين يعلمون" و "الذين لايعلمون" هست؟ دانش چه از نوع knowledge  و چه از نوع science و چه از نوع undrestanding  و چه از نوع "علم" و چه از نوع "آگاهي" و چه از نوع "عرفان"، چقدر به تعالي وجودي مان انجاميده ؟"

                      يك چند به كودكي به استاد شديم .......... يك چند به استادي خود شاد شديم                     پایان سخن شنو که ما را چه رسید ........ از خاک بر آمدیم و بر خاک شدیم   به ياد حديث شريف امام صادق (ع) افتادم كه: "العلم نور يقذفه الله في قلب من يشاء: علم نوري ست كه خدا در قلب هر آنكه بخواهد قرار مي دهد" و نيز: "ليس العلم بكثرة‌ التعلم انما هو نور يقع الله تبارك و تعالي في قلب من يريد ان يهديه: علم به كثرت آموختن نيست بلكه علم، نوري ست كه خداوند تبارك و تعالي در قلب هر آنكه هدايتش را خواسته، قرار مي دهد."   غايت علم در اين دعا آمده است:                                                                              الهي ارني الاشياء كما هي                             خدايا! همه چيز را همانگونه كه حقيقتا هستند، به من بنمايان. ولي بيشترين دعاي من همواره اين بوده و هست:                                              الهي هب لي كمال الانقطاع اليك                      خدايا! نهايت بريدن از همه چيز در راه رسيدن به خودت را ارزاني ام دار.