پاییز
پاییز ، بهاری ست که عاشق شده است ...
به رهی دیدم برگ خزان
پژمرده ز بیداد زمان
كز شاخه جدا بود
چو ز گلشن رو كرده نهان
در رهگذرش باد خزان
چون پیك بلا بود
ای برگِ ستمدیده ی پاییزی
آخر تو زگلشن ز چه بگریزی
روزی تو هم آغوش گلی بودی
دلداده و مدهوش گلی بودی
ای عاشق ِ شیدا
دلداده ی رسوا
گویمت چرا فسرده ام
در گل نه صفایی
نی بوی وفایی
جز ستم زِ وی نبرده ام
خار غمش در دل بنشاندم
در ره او من جان بفشاندم
تا شد نو گلِ گلشن و زیب چمن
رفت آن گل من از دست
با خار و خسی پیوست
من ماندم و صد خار ستم
وین پیكر بی جان
...
ای تازه گلِ گلشن
پژمرده شوی چون من
هر برگ تو افتد به رهی
پژمرده و لرزان
من (در حالی که صفحه مانیتور رو نشون می دم، خطاب به خانواده) : پُست جدید وبلاگ رو دیدین؟ عکسش به نظرم خیلی قشنگه، نه؟
دخترم (با لحنی متفکرانه): آره بابایی، عاشقانه است.
من و مادرش: 
دخترم : بابایی ، با من این شعر رو بخون ... پاییز ناقلا منم ... دخترک بلا منم ... وقتی که از راه می رسم ... با ناله و آه می رسم ... برگ درختا زرد میشه ... هوا آهسته سرد می شه ... گلابی و سیب و انار ... میاد توی پاییز به بار ... سه ماه داره پشت سر ... مهر و آبان و آذر. حالا بنویسش.
من : نوشتم دخترم.
دخترم : خوب ... حالا بذارش توی ولباگ.
من : چشم! فدای روی ماه دختر خودم می شم من.
آنکه می فهمد، می فهمد و آنکه نمی فهمد، بهتر است نفهمد.