هرمنوتیک

سومین جشنواره علامه حلی - که ویژه طلاب جوان حوزه های علمیه سراسر کشور است – در تاریخ پنجم اسفند در قم برگزار شد و پایان نامه من با عنوان " بررسی تطبیقی مبانی روش های تفسیر قرآن و انگاره های هرمنوتیست های کلاسیک " که قبلاً پایان نامه برگزیده کشور (دانشگاهی) و پژوهش برتر حوزه علمیه خراسان شده بود، رتبه اول این جشنواره را هم کسب کرد.

http://www.jhelli.ir/index.aspx?siteid=3&pageid=148&newsview=79895

http://79.175.164.43/NSite/FullStory/News/?Serv=37&Id=22884&Mode

http://dipna.ir/index.php?option=com_content&task=view&id=4562&Itemid=134

اشاره به چند نکته در حاشیه این انتخاب، جالب توجه است:

2. علی رغم اینکه هرمنوتیک در افواه و اذان بسیاری از محققان، منفور است اما توجهات پررنگ و تمایلات زیادی در جهت تحقیق و بررسی هر چه بیشتر این حوزه علمی در کشور به ویژه در مجموعه های حوزوی وجود دارد.

3. جشنواره علامه حلی حرکتی بسیار نیک و پسندیده است. هر چند ایرادات آن هر سال کمتر می شود اما همچنان از نواقص بزرگی رنج می برد – که شرح آن به مسؤولان داده شد – و امید است در سال های آینده برطرف گردد. هر چند که مسؤولان در پاسخ به تمام ایراداتی که از سوی پژوهشگران بیان شد، گفتند که تلاششان را برای برطرف کردن آنها می کنند اما قول نمی دهند.

در روز جشنواره، بنده به ارائه خلاصه ای از کار پژوهشی خود پرداختم. آیت الله سبحانی که خود کتابچه ای درباره هرمنوتیک نوشته و نیز آیت الله مقتدایی، ریاست حوزه علمیه قم، جزء مستمعان بودند. علی رغم اینکه نگاه بنده به هرمنوتیک تفاوت هایی با نگاه کسانی مانند آیت الله سبحانی دارد اما از ایشان به عنوان یکی از پیش کسوتان حوزوی که به مباحث جدید وارد شده اند و راه را برای ورود بسیاری از نیروهای جوان حوزه علمیه باز کردند، تشکر کردم. ایشان با دقت به توضیحات من پیرامون هرمنوتیک کلاسیک و بررسی تطبیقی آن با  روش های تفسیر قرآن گوش دادند و در ضمن سخنانشان دقائقی به بحث پیرامون هرمنوتیک و لزوم توجه به مباحث جدید پرداختند و از بنده به دلیل ورود در این حوزه و انجام این پژوهش تشکر کردند. همچنین آیت الله مقتدایی هنگام اعطای جوایز به تفقد و تشویق پرداختند.

 آنچه سبب خرسندی من از موفقیت های متوالی پایان نامه شد آن بود که توانستم بحمد الله مباحث مدرن را به گونه ای عرضه کنم که مورد پسند افرادی که در درون و بیرون اردوگاه مدرن هستند، قرار بگیرد.

 ره آورد تجربه مناقشات و تضاربات نیم قرن اخیر میان روشنفکران سکولار و روشنفکران دینی و روشنفکران سنتی و دین مداران نواندیش و دین مداران سنت گرا و دین مداران ملی گرا و دین مداران مطلق گرا و ... آن است که به جای صرف هزینه های غیر ضروری در پای اختلافات روبنایی و سرشاخ شدن با نهادهای قدرت دینی و سیاسی و فرهنگی، بایستی مساعی خود را صرف تولید اندیشه ها کنند و محل منازعات را تغییر داده و به عمق برده و با فاصله گرفتن از موضوعات حساس و چالش برانگیز روبنایی، بر روی مبانی به بحث بپردازند و آن قدر تفکرات جدید تولید کنند که تفکرات نخ نما و بدعت های تاریخی، خود به خود توان مبارزه را از دست داده و محکوم به فنا گردند.