چه هنرمند است امام موسی صدر که روحانی شیعه و سنی و کشیش مسیحی را در زیر درخت دین، گرد هم می آورد...
امام موسی صدر نماد مجسم بایستگی های دین داری در دنیای امروز است. از صمیم جان از درگاه کبریایی مسألت می کنم:
در این شب قدر ...
خدایا! توحید ما را برای خودت خالص گردان.
خدایا! محبت خودت را در قلب ما به متنها برسان.
خدایا! چشمه های حکمت را دائما در قلبم بجوشان.
خدایا! قلب ما را مملو از نور یقین و عمل ما را مملو از نور علم گردان.
خدایا! به واسطه امام زمان، دعاهای ما را مستجاب کن و عبادات ما را مقبول خود گردان.
خدایا! تو خود می دانی که در تمام عمرم، بیش از هر دعایی، این را از تو خواسته ام:
«الهی! هب لی کمال الإنقطاع إلیک»
به حق این شب قدر، مرا از هر آنچه غیر خودت، بگسلان تا جز تو نبینیم و جز تو نشنویم
و جز تو نخواهیم و جز به تو فکر نکنیم و جز به تو عشق نورزیم و جز نام تو نگوییم و جز در راه تو گام بر نداریم.
در این شب قدر ...
خدایا! قرآن را شفیع روز قیامت ما قرار بده.
خدایا! عقلی کامل و قلبی پاک نصیب ما بگردان.
خدایا! با تدبیر خودت، مرا از تدبیر خودم بی نیاز کن.
خدایا! از شرّ خودم به سوی تو فرار کرده ام، پناهم ده.
خدایا! شیرینی همنشینی با خودت و اولیائت را به ما بچشان.
خدایا! چنان خشیتی در دلمان قرار بده که گویی تو را می بینیم.
خدایا! چنان رضایتی در دلمان قرار بده که از کسی چیزی طلب نکنیم.
خدایا! چنان کن که قبل از هر چیز و بعد از هر چیز و با هر چیز، تو را ببینیم.
بحق گوینده «فزت و رب الکعبة»
آمین
در این شب قدر ...
خدایا! نیت پاک را روزی ما کن.
خدایا! ما را با بندگی ات، عزتمند بگردان.
خدایا! به ما قلبی بده که مشتاق تو باشد.
خدایا! آنچه ما را از تو دور می کند، از ما دور کن.
خدایا! محبت مان به خودت را شفیع گناهانمان قرار بده.
خدایا! شیرینی و لذت دوستی ِ با خودت را به ما بچشان.
خدایا! گناهانی که مانع استجابت دعایم می شوند را ببخش.
خدایا! اگر گناهان من بزرگ است، عفو تو از گناه من، بزرگ تر است.
خدایا! من نمی دانم روزی ام را کجا و در چه قرار داده ای، پس مرا به آنچه روزی ام را در آن مقدر نکرده ای، مشغول مساز.
پی نوشت:
در ایام سربازی (82-1380) چند کار مطالعه انجام دادم که تا امروز برایم ماندگار شد:
1. یک دور اصول کافی را خواندم.
2. یک دور نهج البلاغه را خواندم.
3. یک دور صحیفه سجادیه را خواندم و خلاصه برداری کردم و به عنوان هدیه عروسی به یکی از دوستانم دادم.
4. یک دور مفاتیح الجنان را مثل یک کتاب، از اول تا آخر خواندم و فرازهای عاشقانه و عارفانه و معرفتی اش را به زعم خودم جدا کردم و در دفتری نوشتم.
در این شب قدر که دفتر مذکور را می خواندم، مناسب دیدم که ترجمه فرازهایی از آن را در وبلاگ بگذارم. حقیقتا خواندن برخی ادعیه، دعا کردن را به انسان یاد می دهد.
تکیه بر تقوا و دانش در طریقت کافری ست ......... راه رو گر صد هنر دارد، توکل بایدش
آنکه می فهمد، می فهمد و آنکه نمی فهمد، بهتر است نفهمد.